Patungong silangan

Sa pagpatak ng dilim, ang puso ay parang si haring araw na naglaho sa paningin ng mundo; parang sinag na nawalan ng dahilan upang magpakita muli sa bukang-liwayway ngunit sa katotohanan, ang puso tulad ng araw, namamahinga lamang. Subalit ang takipsilim ay mabigat para sa puso. Sa pagdating ng kadiliman, ang puso ay nagsusumo para sa liwanag, para sa kung ano man ang makakapagtahan sa lumbay ng paghihintay para sumikat. Kahit sa oras ng pahinga at pag-iisa, ang puso ay nangangailangan ng kalinga at ng malasakit. Sa bawat gabing nakapapanglaw, ang puso tulad ng araw, ay nakakaranas ng hindi maipaliwanag na kalungkutan. Ngunit sa dilim rin naipamamalas ang tibay at tatag ng pusong napaaaligiran man ng kadiliman, ay walang ibang hangad kung hindi muling lumakbay patungong silangan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s